"Neque porro quisquam est qui dolorem ipsum quia dolor sit amet, consectetur, adipisci velit..." "Nie ma nikogo, kto lubiłby ból dla samego bólu, szukał go tylko po to, by go poczuć, po prostu dlatego, że to ból..."

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Cras varius justo tempus ex tincidunt suscipit vitae sed erat. Vestibulum lacinia nulla sit amet nisl pretium vestibulum. Sed ac lacus ut elit commodo malesuada eget a ipsum. Maecenas tempus eget quam a bibendum. Pellentesque feugiat nibh vel venenatis hendrerit. Cras et ipsum eu metus volutpat iaculis vitae eu nisl. Class aptent taciti sociosqu ad litora torquent per conubia nostra, per inceptos himenaeos. Cras nulla urna, ultricies ut turpis eget, eleifend ultrices sapien. Vestibulum facilisis imperdiet consequat. Pellentesque luctus, urna et facilisis commodo, magna nulla condimentum dolor, quis fringilla lacus arcu et dui. Nam tristique nulla arcu, et viverra ante mollis eget. Sed suscipit lorem arcu, et facilisis purus condimentum eget. Integer sit amet porttitor augue, et tempus libero. Aenean eu tincidunt felis. Vestibulum eget facilisis magna

Phasellus est eros, fringilla vel ante sit amet, pellentesque pretium ligula. Vestibulum tempor lorem ac eros tristique, ac imperdiet eros molestie. Pellentesque habitant morbi tristique senectus et netus et malesuada fames ac turpis egestas. Maecenas eu nunc pellentesque, luctus diam nec, auctor nibh. Nam mattis id nisi sed maximus. Aliquam volutpat dictum dapibus. Interdum et malesuada fames ac ante ipsum primis in faucibus. Phasellus volutpat felis sed elit congue molestie. Nulla facilisi. Proin euismod at metus quis tincidunt.

Quisque malesuada id ex sit amet elementum. Vivamus vitae rhoncus mi. Nam gravida diam sit amet lorem aliquet dictum. Sed hendrerit tellus sit amet diam euismod, sit amet auctor lacus mollis. Etiam ac sapien molestie, tincidunt magna et, tempor magna. Suspendisse iaculis feugiat nibh, et egestas ipsum ullamcorper id. Pellentesque habitant morbi tristique senectus et netus et malesuada fames ac turpis egestas. Suspendisse nec leo sit amet justo ultricies egestas. Vestibulum lobortis, elit quis fringilla ornare, lectus ante suscipit eros, at convallis magna ex sed turpis. Suspendisse imperdiet felis massa. Aenean euismod erat in magna suscipit pulvinar. Nunc hendrerit condimentum lacus, accumsan tincidunt lacus. Vivamus tempor maximus metus sed mollis. Duis vulputate libero rhoncus neque imperdiet, quis scelerisque urna convallis.

Pierwszy fascynujący post. Pewnie coś wkleję starego.

Siedzimy na mokrej ziemi. O nasze kolana obijają się nóżki małych stworzeń, widzące w nas przeszkodę. Toczy się niesamowicie piękna gra w anielskie karty. Bóg zajęty jest negocjacjami z Luckiem, a większość aniołów uznaje nas za żałosne podróbki i nie daje nam szans na bliższe poznanie, odseparowując się i udając się na przeciwległy kontynent tej małej planety, jaką jest Ziemia.

- Tysiąckroć wiedźmin! – Zawołała tytuł gry - co oznaczało wygraną – istota, która zawsze oszukiwała. Ezehiela miała duszę okropnie czarną i rozzłoszczony wyraz twarzy. Zaś w jej oczach płonął żywy ogień, z racji tego, że wyemigrowała ona jako pierwsza w Płomień. Do ciemnych poselstw. Przy stworzeniu nas nikt nie myślał, by krzywdzić innych, prócz niej. W końcu do jej zgrai dołączyły nowe to duszyczki, powstałe przez Boga. W kuluarach mówiło się, że to Lucyfer, mimo zobowiązań postanowił zabawić się stworzeniami Boga. Widocznie wszystko ma swoje antonimy. Podróżując przy bajkowych jeziorach, zawieszonych swobodnie w powietrzu można zauważyć jak wiele istot tamtędy przepływa. Na inne plany astralne. Na każdym znajdowały się podobne sobie istoty. Wiedźmy, sterujące żaglami istnienia wszelkich form życia na tych szerokich i długich wyspach. Noemi wykrzywiła swoją twarz dziwacznie, słysząc ten okrzyk. Spuściła spojrzenie na swoje cudowne karty, których nie wykorzystała i westchnęła, nieopacznie rozwiewając stojącą przed nią kolejną talię. W jej tęczówkach zataczała kręgi krystalicznie czysta woda.

- Żartujesz sobie chyba… - Prychnęła, odrzucając karty przed siebie, a te zniknęły, zamieniając się w grudkę ziemi. Istota już miała zacząć odchodzić, gdy do jej uszu dobiegł szmer o przegranej Sebastiena. Stworzenie to tak pragnęło wygrać we wszystkim co czyniło, że jego przegrane stanowiły punkt w historii Ziemi nie do odwrócenia. Gra w karty to magiczny pakt, którego się nie da odwołać. Noemi posłyszała ciche „Obstawił życie Dinosauriów” przeplatające się pomiędzy tysiącami członków obojga poselstw. Biali zerwali się ze stanowisk i podnieśli wzrok, rozumiejąc co się dzieje. Szukali na niebie szybko poruszającego się punktu, ze śnieżnobiałym warkoczem, powstającym za nim. Biegł, widzieli. Z uśmiechem na twarzy ku zagładzie Dinasaurii tego świata. Czarni, zacofani, dopiero co zebrali plony wygranej, gdy usłyszeli znajomy dźwięk, towarzyszący spadającemu meteorytowi. Wszyscy jednocześnie przenieśli się na astral, wpatrzeni w zakłopotanego Sebastiena. Noemi, kochająca tę planetę, jakby była jej rodzicielką, zaczęła tworzyć małe wodospady ze swoich policzków, opłakując pokraczne kreatury, które właśnie z wielkim hukiem giną.

- Będziesz się tłumaczył… znów. – Powiedział z dezaprobatą biały, siedzący obok niego i jakby dla pokrzepienia, wstrząsnął jego lewym ramieniem, poklepując je. Wstał i odszedł. Wszyscy się rozeszli. Został tylko on, czekając na pojawienie się rozgniewanego Boga, który mimo wszystko zamiast sprawić, by zniknął, ukarze go. Zrobił to. Można było słyszeć jego myśli nawet w paru sąsiednich galaktykach. Noemi wzdrygnęła się na myśl o powrocie na tą planetę. W swoich drobnych dłoniach utworzyła taflę, na której zobaczyła jej stan. Odwróciła głowę, przymykając powieki. Nie chciała tego widzieć. Zbyt bolesna była to prawda. Znów wielka dziura w ukochanej planecie, na którą mieli już plan wyżsi od niej. Uśmiechnęła się blado na samą myśl, a w jej dłoniach wyschła tafla. Uniosła spojrzenie i zacisnęła wargi w cienką linię wiedząc ile milionów lat przesiedzi, aż coś decydującego znów pojawi się na tej planecie. Miliony przegranych gier czekają. Miliony rozmów o niczym konkretnych. Parę starć między poselstwami, a wszyscy jakby w poczekalni. Każdy z aniołów ma już przydzielonego człowieka, a każda wiedźma określony czas i miejsce narodzenia się, oraz ich ilość. Westchnęła, a jej oddech poczuł czarny, leżący na piasku jakieś dwadzieścia metrów przed nią. Miał zamknięte powieki, które kryły dwa czarne węgielki. Cechował się on sprytem. Był prawdziwym diabłem, kusicielem, grzeszącym inteligencją. Mówiono o nim, że jest synem Lucyfera, w co Noemi wątpiła, aczkolwiek nie zastanawiała się nad tym przejmująco długo. Wolała kontemplować skały i ich pierwiastki niźli zabierać się do oceniania tych istot. Każdy przecież był stworzony do jakiegoś celu. Lewiatan, relaksując się, pokrył się szronem, gdy dotarł do niego jej oddech. Natychmiast rozgrzał się więc i stopił go, aczkolwiek nie mógł się powstrzymać i otworzył oczy, by zobaczyć skąd dobiegła ta przyjemna spazma. Uśmiechnął się chytrze pod nosem widząc pochyloną nad bursztynem białą postać Noemi. Pozbierał się i wygładził piasek. Naciągnął na twarz łobuzerski uśmiech, rozciągając kąciki swoich ust po czym zjawił się za jej sylwetką. Poczuła to i natychmiast się cofnęła. Ogromny ból sprawiało jej przebywanie blisko zła, więc oddalenie się było odruchem bezwarunkowym. Zagryzła dolną wargę swoich białych jak śnieg ust, patrząc jak jego czarne węgielki oczu wpatrują się w nią.

- Szukasz tu czegoś? – Spytała grzecznie, podnosząc lśniący w słońcu bursztyn i chowając go jak najpiękniejszy skarb za swoimi plecami. Wsunęła go pomiędzy fałdy w swojej białej szacie, nie spuszczając wzroku z Lewiatana.

- Tylko tego ogłupiającego piękna, jakim jesteś. – Powiedział, rozkładając swoje czarne kończyny na skale, gdy usiadł na niej okrakiem. Noemi zmarszczyła brwi, zaciskając mocniej bursztyn w swoich dłoniach. Nie zdążyła odpowiedzieć, a jego śliski głos znów dostał się do jej uszu.

-  Czyżbyś się spłoszyła? Mała, biedna… Krucha, biała istotka się spłoszyła? Nie przywykłaś do komplementów? Nie wierzę.. Jak Ci na imię? ... Noemi, tak? Bardzo pięknie. Lewiatan. – tu stworzenie skinęło swoją głową i znów wbiło spojrzenie w jej sylwetkę. – Ale to chyba wiesz. Mam nadzieję, że nie wierzysz w te bujdy, iż w czasie pokoju zabijam takie jak Ty. W gruncie rzeczy nadal pozostało we mnie wiele dobra. Wiem, że Ty dostrzegasz dobro we wszystkim co Cię otacza.. Mam pytanie. Widzisz we mnie dobro? – Jego oczy zaszkliły się  i zaczęły po nich biegać czarujące iskierki. Jego uśmiech był uroczy, a on cały zdumiewająco piękny. Patrzył tak przenikliwie, że białe policzki Noemi mimowolnie objął kolor pudrowego różu. Widziała w nim dobro. Idealne, opływające jego sylwetkę, płynące w jego żyłach. Wiedziała, że to iluzja i tylko powstrzymując nieznośne myśli odrzekła mu z wyczuwalnym jadem.

- Nie ma w Tobie krzty dobra. Jesteś w ciemnych poselstwach. Uważasz, że jestem głupia? Czego chcesz, mów. – Zastygła w bezruchu, mocniej zaciskając zęby w złości, którą starała się ukryć. Trwała walka na spojrzenia. Lewiatan przegrał i opuścił swoje powieki. Zatoczył ruchem głowy krąg, relaksując mięśnie karku i znów na nią spojrzał.

- Umowy. – Jedno krótkie słowo przeraziło ją. Wiedziała, że poczuł jej strach gdy tylko jego uśmiech stał się bardziej szczery. Nie powinna z nim zamienić nawet zdania. Powinna odejść. Coś ją ciągnęło do niego niewidzialnymi linami i nie mogła tego powstrzymać.